هنر هفتم

حامد بهداد شنبه 16 ارديبهشت به ملاقات ايرج قادري رفته بود

Mon, 07 May 2012 13:41:00 GMT

حامد بهداد:
اصلا از خودمان يک سوالي داريم . چيزي يادمان مانده؟ يا نه؟ شايد همه چيز کلا يادمان رفته ، داستان چيست مثل اينکه ديگر دلمان براي هم تنگ نمي شود . ببينم مشکلي پيش امده ؟ اه خدايا من چه بي ربط حرف مي زنم. فکر مي کنم کمي دلخورم يا هر چيزي که به تلخي خاطره هايم اضافه مي کند و مرا در هم مي شکند. ...البته ايرج قادري عازم سفر است من بسان يک چشم انتظار دلشکسته مانند يک ياس واقعي ا...ز همه سفرهاي طولاني و بي بازگشت غمگينم من گمان مي کنم مدتي است کمتر يکديگر را دوست مي داريم من گمان مي کنم شايد چيزهايي باعث شده که مثلا شما از من دلخور باشيد يا هرچيز ديگر. خب عذر خواهي مي کنم . ايا اين باعث نمي شود کمي دلتان به رحم ايد؟ يادتان نيست؟ تاراج را ديده بوديد؟ دادا را چطور ؟ پشت جنجر را کجا ديديد در سينما يادر ويدئو يا برادرکشي ، کوسه جنوب ، کوچه مردها را يادتان هست ، ايرج قادري چطور؟ فردين مرد اخر اين چه برزخي است مي خواهم زنده بمانم. يه کاري کنيد خاطره هامان به تاراج رفت عجب حکايتي است.

من همين ديروز بود که در ساعت يک کودک به تماشاي اينها مي نشستم من همين ديروز... درست يادم نمي ايد از خدا چه خواستم حيف . حيف. حيف. حالا در امتداد اين واقعيت تلخ چه مي توان کرد دو دست ناچيز کشيده به اسمان به اميد دعايي نامستجاب . کوششي مزبوحانه در برابر مسافري که قطعا عازم روز واقعه است من مي خواهم دلشکستگي خود را صميمانه و بي ادعا ابراز کنم من مي خواهم همه با هم براي هم دعا کنيم حتي اگر يکديگر را گاهي دوست نداشته ايم . به دنبال يک موسيقي مي گردم که مرا ياد يک چيز درست مي اندازد. يافتم ان تصنيف معروف که مي گفت : دوستي اي به خدا جون و دلم جون و دلم سر اگر در قدم تو بدهم باز خجلم دشمني وقتي زدل نور محبت مي بره رنگ افتاب مي پره رنگ افتاب مي پره. صداي زنبورک مي ايد جان يک رفيق بي رمق شده . صداي زنبورک مي ايد. مردم چشمش بي سو شده صداي زنبورک مي ايد . کوچه مردها را دعا کنيد شايد ديگر روزي از اين کوچه صدايي نيايد اه خدايا

کاش مثل حامد قبل از اينکه از پيشمون برن يادشون باشيم ...

مجتبي اردشيري : حامد بهداد يك ستاره است

Sun, 06 May 2012 10:36:00 GMT

به نقل کافه سينما : حامد بهداد يک ستاره است. سينماي ايران خيلي به ستاره‌پروري اعتقادي ندارد اما بهداد با طرفداران زيادش اين معادله را به هم ريخته. بخشي از ستاره‌بودن او به بازي‌اش برمي‌گردد و بخش ديگر به صراحت و حرف زدنش. بازي او آميزه‌اي از تکنيک و احساس است. پارامتر مهمي که تمام بازيگران سينما به دنبالش هستند اما بهداد از همان نخستين کارش نشان داد که در اين حوزه بازيگر شش دانگي است. تکنيک‌هاي اجرا را خوب مي شناسد و بازيگر بامطالعه‌اي است و در خرج کردن احساساتش هم، نه تنها غريبگي نشان نمي‌دهد كه از بروز تمام و کمال (و گاهي حتي بيش از اندازه) آن هم ابايي ندارد. حامد بهداد فيلم به فيلم رشد کرد و به کمال نزديک شد. فيلم‌هايش بيشتر و بيشتر ديده شدند و نام حامد بهداد فراگير شد. با بهداد به بهانه دو فيلم در حال اکرانش گفت‌و‌گويي انجام داده‌ايم که خواندنش خالي از لطف نيست.

آقاي بهداد،اجازه بده با اين سوال وارد روند گفت و گو شويم که دليل اين همه محبوبيت فزاينده ات را در چه عاملي مي داني؟

زحمت کشيدم.در حوزه بازيگري به جايي رسيده ام که جزو برنامه ريزي ام بوده و اينکه حواسم به اين نکته معطوف بوده که در حقيقتِ بازيگري نفوذ کنم و اينکه در ذهن ورود کنم؛هم در ذهن خودم و هم در ذهن سينما.ضمن اينکه الگويي از ديگران برداشتم و همين مي تواند الگوي خوبي براي کساني باشد که مي خواهند وارد سينما شوند.بازيگري براي کساني که استعداد دارند،کار سختي نيست.من مستقيم و غيرمستقيم از سينماي خيلي ها ياد گرفتم ؛هم سينماي اساتيد و هم بازي بازيگران بزرگي مانند بهروز وثوقي،خسرو شکيبايي،مهدي هاشمي،حسين پرورش،پرويز پرستويي،رضا کيانيان،گوهر خيرانديش و خيلي هاي ديگر.اساتيد خيلي خوبي داشتم و در حقيقت همان جايي که بازيگري معنا پيدا مي کند را نشانه گرفتم.

به نظر خودت، دليل انتخاب تو در نقش "حامد آبان" از سوي مهرجويي،آن حالت ماليخوليايي بازي ات بوده يا دليل ديگري داشته؟

اينکه مي گويي ماليخوليايي را من از زبان تو دارم مي شنوم.اما بازي من در خدمت روايت است،سرعت زيادي دارد و تابع شيوه اي کلاسيک و مدون است.من به اين شکل بازي مي کنم.باور کن اگر مهرجويي مي خواست،من جور ديگري برايش بازي مي کردم.

از اين گذار،به بحث قهرمان در فيلم هاي مهرجويي مي رسيم و اين سوال مهم که آيا "حامد آبان" مي تواند قهرماني ماندگار در پرونده کاري مهرجويي باشد؟

مي تواند ماندگار باشد اما نه به اندازه قهرمانان فيلم هامون، بانو و ليلا.

دگرديسي "حامد آبان" را تا چه ميزان باورپذير مي داني؟اينکه قهرمان فيلم با خواندن يک کتاب،تا اين ميزان دچار انقلاب دروني شود.

تو در "نارنجي پوش" مهرجويي با انساني مواجهي که خيلي باهوش است و سرعت عمل ذهنش هم بسيار بالاست به گونه اي که از يک چيز موثر، زود تاثير مي پذيرد. در خانه اگر کس است، يک حرف بس است. اگر در کاسه سر يک آدم مغز باشد، يک کتاب که خيلي زياد است،يک کلمه هم مي تواند متحولش کند.اينکه خيلي ها از صد تا کتاب و حرف عبرت نمي گيرند به اين دليل است که کاسه سر آنها از مغز تهي است.ما اين همه کثافت و دروغ را در جامعه مي بينيم اما جلويش را نمي گيريم.ما پر از کثافتيم و مي خواهيم همينطور عمرمان بگذرد،حرف بزنيم و گوشه پايمان را بخارانيم.اين کاراکتر باهوش و باسواد "نارنجي پوش"، همينطور بي دليل شکل نگرفته، خالق چنين کاراکتري خودش از معدود کارگردانان باسواد و با دانش سينماي ماست.

دليل اين استقبال قابل توجه از "نارنجي پوش" را تابع چه علتي مي داني؟سبک روايت يا چهره هايي مانند مهرجويي يا بهداد و ديگران؟

مهمترينش،زبان کودکانه فيلم است.به نظرم مردم جامعه ما مملو از عصبيت، خشم و خشونت هستند به گونه اي که روحيه شان را از دست داده اند.گراني،اقتصاد مريض،مرگ و مير و . . . سبب شده تا خشم مردم جامعه بالا برود.آمار درستي از خشونت جامعه نداريم اما احساسش مي کنيم،ما که نمي توانيم به احساس خودمان دروغ بگوئيم. درام،تلخ است اما ماجراي "نارنجي پوش" نمي رود سراغ تلخ کامي کاراکتر پائين شهر يا بالاي شهر.مهرجويي از يک جاي کم صدمه تر با يک زبان شوخي و کودکانه مطلبش را توصيه کرده و وصيت مي کند.مهرجويي پيچ و خم هاي درام را ساده مي کند و در هشتمين دهه زندگي اش،به ما وصيت مي کند که درونتان را بشوئيد اگر مي خواهيد بيرونتان تميز شود، توصيه مي کند بيرونتان را بشوئيد اگر مي خواهيد درونتان تميز شود. وقتي تمام هواي شهر ما، از دود سرب و گاز و گازوئيل پر است،مردم چطور زندگي کنند؟تمام اين شهر و کشور پر از زباله است،شما چطور کنار رودخانه و دريا را تميز نمي کنيد؟چرا درياي خزر سال به سال کثيف تر از پارسال است. شما به عنوان يک شهروند مي رويد بام تهران براي پياده روي،مي رويد تا ورزش کني.آنجا محل پياده روي و آرامش است.مديريت آنجا، تعداد زيادي اتوبوس در آن محل قرار داده تا در مکان پياده روي مردم گاز دهند و رد شوند.خب اين مدير بام تهران مگر سواد ندارد؟تحصيلاتش در چه حدي است؟ او مي خواهد نمايشگاه اتوبوس راه بيندازد تا مردم برايش کف بزنند؟ آيا خودش طراح صنعتي همان اتوبوس هاست و مي خواهد مردم را از تماشاي اين همه صنعت پيشرفته در دنيا شگفت زده کند؟ کدام؟ يعني مدير بام تهران نمي داند که در محل پياده روي مردم نبايد آلودگي ايجاد کند؟ ما آنجا مي رويم براي پياده روي نه اينکه برويم آنجا دود اتوبوس بخوريم. مگر دور ميادين اصفهان ،مشهد و شيراز، اسب و درشکه نبود و صداي زنگ اسب ها به گوش نمي رسيد. بوي سرگين آن اسب ها خيلي بهتر از بوي دود بنزين و گازوئيل است و با طبيعت خواناست.اينگونه نه مردم ما فرهنگ پاکيزگي را دارند و نه مسئولين ما.همه مزاحم هم هستيم،هم مدير بام تهران مزاحم من است، هم من که از پياده روي آنجا براي ورزش رد مي شوم مزاحم ايشان هستم و . . .

علاقه زيادي به ايفاي نقش قهرمان در قالب کلاسيکش داري، درست مانند نقشي که در "جرم" ايفا کردي و با اينکه قهرمان نوشتاري سناريو فرد ديگري بود،تو در قامت يک قهرمان درخشيدي، با همان مولفه ها و شاخصه هاي يک قهرمان کلاسيک.

من علاقمندم که شيوه هاي مختلف بازيگري را تجربه کنم.هم طبق زبان مهرجويي بازي مي کنم و هم بر اساس شيوه دلخواه بازيگري کيميايي.

و بنا بر همين تعريف تو است که در فيلمي مثل "انتهاي خيابان هشتم" بازي کردي که شايد به دليل بصري،کمتر از يکي،دو نقش ديگر ديده شوي اما اگر قهرماني را براي آن فرض کنيم،باز هم در شمايل آن قهرمان کلاسيک ظاهر شدي.

آن نقشم،بهترين نقش فيلم است.آقاي اميني قبل از همه، فيلمنامه را به دست من داد تا خودم،نقش خودم را تعيين کنم و من هم نقش موسي را برگزيدم.من اين فيلم را دو بار ديدم و در هر دو بار از انتخابي که کردم به شدت راضي بودم.

و از اين جواب تو مي خواهم به اين سوال برسم که اصلا مبناي انتخاب تو براي بازي در فيلم پيشکسوتاني مانند مهرجويي و کيميايي و از طرفي ديگر کارگرداناني مانند عليرضا اميني و ؟؟ به چه چيزي بر مي گردد؟

به احساسم بر مي گردد.ببين من ديگر خودم را پيدا کرده ام.کارم درست است و همين راه را ادامه مي دهم که قلبم به من گفته و الان هم به همان نتيجه اي رسيدم که تو سوال اولت را با آن شروع کردي.

خوب در اين مسير موفقيت تو،فيلمي قرار دارد به نام "قبرستان غيرانتفاعي" که نه فيلم خوبي است و نه وجهه انتخاب هاي درست تو را نشانه گرفته.

ببين من دارم کار مي کنم. من تا معروف شوم در خيلي از کارهاي ضعيف بازي کردم که "قبرستان غيرانتفاعي" پيش آنها کازابلانکاست.من تا به اينجا برسم خيلي زحمت کشيدم.امرار معاش، حق طبيعي من است.چرا همواره بايد يک فيلم خوب به من کمک کند تا درآمدي کسب کنم.من از کارگرداناني مانند بهمن قبادي يا عبدالرضا کاهاني پولي نگرفتم،من با مهرجويي يا کيميايي سفيد امضاء مي کنم.جامعه، آزاري به من نمي رساند،اين من هستم که از امتيازاتم کم مي کنم.پول، جاهاي ديگري مي رود،ارقام ميلياردي به دلار در دست کساني است که ما اينها را نمي بينيم و اصلا نمي دانيم اين افراد چه کساني هستند.من در صنف فقيري به نام "سينما" مشغول به فعاليت هستم.

پس با اين تفاسير،از اين موضوع ترس نداري که ميزان محبوبيتت در ميان هوادارانت کاسته شود.شايد تقصير خودت باشد که توقع ها را خيلي نسبت به خودت بالا برده اي.

همانطور که توقع ها را خودم بردم بالا،خودم هم آن را پائين مي آورم.ببين من براي حقيقت کار کردم بنابراين مردم طرفدار حقيقت هستند و اين حقيقت است که برايش کف مي زنند و سوت مي کشند.من اين خيل مشتاق را مربوط به خودم نمي دانم.

به نرم بازيگري ات برگرديم و اينکه گاه گاهي احساس مي شود بازي ات کترل شده است.مثال مي زنم:فيلم "پرتقال خوني" رگه هاي روايتي مشابهي به لحاظ نقش تو با فيلم "سعادت آباد" دارد اما شمايل بازي تو در اين دو فيلم متفاوت است.واضح تر بگويم بازي تو را در "پرتقال خوني" خيلي کنترل شده ديدم.

در يک فيلم بايد کارگرداني حاکم باشد تا تو را اديت کند.نبايد همينطور تو را به حال خودت رها کند بلکه بايد به شکلي اصولي،دست و پاي تو را باز کند. متاسفانه برخي کارگردانان فکر مي کنند به جاي انسان، با اسب سر و کار دارند،آدم اسب را کنترل مي کند.البته کارگردانان اينچنيني يکي،دو بار به پست من خوردند.کارگردانان اينچنيني بهتر است بروند گله دار شوند.وقتي با انسان مواجهي و سنگ انسان بودن را به سينه مي زني،بايد بداني که با چيزي به نام ذهن مواجه هستي.توي کارگردان بايد با ذهن من مواجه شوي و آن شيطنت هاي ذهن را که دست آدمي نيست را کنترل کني تا از بازيگري که خودت انتخابش کردي، بهترين استفاده را به عمل آوري. البته سوء تفاهم نشود،منظور حرف هاي من اصلا "سيروس الوند" نيست. طبق سوالي که پرسيدي مي گويم شايد شيوه بازيگرداني آقاي الوند در آن فيلم،در مورد من اشتباه بوده باشد.

خودت ايرادي در شکل بازي خودت مي بيني؟ مثلا فن بيان‌ات...

بله اشکال هست. البته ايرادي ندارد، من روي فن بيانم کار کردم. ايراد کوچکي دارد و اينکه کمي تند حرف مي زنم ،سرعت حرف زدنم بالاست و دليلش اين است که در دوران دانشجويي ام نتوانستم صدايم را پرورش دهم. ميکروفن هم تناليته صداي من را به صورت کامل جذب نمي کند و دوستان هم در موقع صداگذاري، در مورد لول صدايم مراعات نمي کنند.

آقاي بهداد،تو در سينماي ايران در شمايل يک استار هستي. گونه اي از بازيگران استار ما با توجه به فيزيک ظاهري تبديل به ستاره شدند و عده اي ديگر نيز بنا بر بازي محتوايي و پرصلابت خود به اين درجه مي رسند. حالا تو چه فرقي را ميان اين دو گروه ستاره مي بيني ضمن اينکه معتقدم تو متعلق به دسته دوم اين تعريف هستي.

ببين، معني استار را نمي دانم.به نظرم بازيگر بايد مثل "مارلون براندو" همه چيز را با هم داشته باشد. در اينجا سينما امري بسيار چيپ است که يک قصه سفارشي و فرمايشي به آن مي دهند و دوستاني که هيچ سوادي در زمينه سينما ندارند در برنامه هفت به عنوان کارشناس حاضر مي شوند در حالي که هيچ سررشته اي از سينما ندارند. جوري شده که به دست اينها دوربين داده اند و اينها هم 4 تا جوک و جمله را جمع کردند کنار هم و اسمش را فيلمنامه گذاشتند.از آن طرف برنامه، مصاحبه مهرجويي است که فلسفه و دانش از آن مي بارد و از طرف ديگر کارشناسي که اصلا ديالوگ سينمايي را نمي شناسد، اصلا هنر را نمي شناسد و اين مي شود که سينماي ما بدتر از افغانستان است. وقتي "عباس کيارستمي" در ژاپن فيلم مي سازد، خوب اين يعني چه؟ وقتي مهمترين و بزرگترين اشخاص اين سينما با آن قهر هستند، وقتي درب خانه صنفي اش را مي بندند،اين اسمش مي شود ملوک الطوايفي که هر کسي راجع به سرنوشتش تصميم مي گيرد.

خوب پس چرا با اين وضعيت آن پيشنهاد خارجي ات را نپذيرفتي و در اروپا مشغول به بازي نشدي؟

عزيزم آن چيزي که همه جا پيچيد شايعه بود و اصلا پيشنهاد مهمي نبود. آن جلسه هم جلسه اي الکي بود. اگر جدي بود که دنباله اش را مي گرفتم. ديدم پيشنهاد آنها آبکي است که اصلا سر و ته ندارد، من هم برگشتم تهران. آنچه مهم است اينکه در اين شرايط، کمي از خودخوري هاي هم را دور بريزيم و به فکر سينما باشيم. در جامعه اي که براي انسان ارزش قائل نيستند، طبيعي است که سرنوشت سينما و تئاتر ما به چنين روزي مي افتد. اولش نان و پنير است و دوم کلمه و ادبيات و فرهنگ. وقتي کسي گرسنه است خوب چطور برود فيلم تماشا کند؟ زندگي انسان بايد اول تامين باشد تا بتواند افزايش پيدا کرده و توسعه يابد اما مشکل آنجاست که ما براي اين توسعه، برنامه اي نداريم.

چرا با توجه به اعلام قبلي، در برنامه هفت اين هفته حضور نداشتي؟

من اولا سرگشته و شيداي آقاي مهرجويي هستم. آقاي جيراني هم از دوستان خوب من است.اما کسالت داشتم و الان، همينطور که مي بيني سرما خورده ام. اما خيلي دلم مي خواست که بخاطر تشکر از مهرجويي و بخاطر طرفدارانم در اين برنامه حاضر شوم که متاسفانه قسمت نشد.

در اين موقع از سال سرما کجا بود؟

مثل اينکه خودت بدتر از من خانه نشين هستي. مگر نديدي اين چند روز چقدر باران و بوران بود.

به عنوان آخرين سوال،اين روزها چه مي‌کني؟

فعلا هيچ کاري اما منتظر اکران فيلم "بي تابي بيتا" هستم.

بخش‌هاي از اين گفت‌وگو در روزنامه تهران امروز به چاپ رسيده است

عكس هايي از عشقم حامد جوووووووون

Thu, 26 Apr 2012 18:42:00 GMT

اين عکس بعد از نقد فيلم نارنجي پوش در دانشگاه علامه طباطباييه

حامد با اينکه خييييييلي مغروره ولي هميشه ارادت خودشو به استاداش با صراحت نشون ميده.

اين عکس در مراسم رونمايي از نسخه ويدئويي فيلم سوت پايان به کارگردانيه نيکي کريمي هست

که حامد بهداد و همايون شجريان از ميهمانان ويژه اين مراسم بودند.

حضور غافلگيرانه همايون شجريان در کنسرت حامد

اخرين نامه سعيد سهيلي به بهانه توقيف فيلمش و ارسال آن به كافه سي

Thu, 19 Apr 2012 11:14:00 GMT

بنام اول هنرمند عالم هستي ...

گمان مي کنم حالا که غائله ي اکران "گشت ارشاد" خاتمه يافته و قيل و قال ها فروکش کرده؛ حالا که تنور اعتراض هاي خودسرانه از گرما افتاده و سفره ي تهمت هاي ناروا برچيده شده؛ حالا که بعضي ها با پايين کشيدن غيرقانوني فيلم من چنان نفس راحتي کشيده اند که گويي بيرق کُفر به زير آمده است؛ شايد زمان مناسبي باشد که فارق از آن "هياهوي بسيار" با چند نفر چند کلام حرف حساب بزنم. حرفهايي که گفتنش زبان مي سوزاند و نگفتنش مغز استخوان .

ـ آقاي امام جمعه

پيش از همه، روي سخنم با شماست. آقاي "علم الهدي"؛ روي سخنم با شماست، نه با امام جمعه تهران. چون شما نخستين امام جمعه اي بوديد که عليه فيلم من سخنراني کرديد و مهم تر اين که امام جمعه ي شهر من هستيد. شهري که سالها در آن زندگي و فعاليت اجتماعي کرده ام. شهري که افتخار آشنايي و همنشيني با بزرگانش را داشته ام. بزرگاني چون "آيت الله طبسي"، "آيت الله نوقاني"، "آيت الله مرواريد"، "آيت الله فلسفي"، "آيت الله صفايي"، "آيت الله آقا شيخ ابولحسن شيرازي" و حتي عرفايي چون "ميرزا جواد آقا تهراني" و "مولانا قندهاري"، و شهداي عالي رتبه اي چون شهيد "هاشمي نژاد" و شهيد "کامياب" و شهيد "موسوي قوچاني". بزرگاني که افتخار مي کنم بگويم خيلي هاشان من را به اسم کوچک صدا مي زدند. شهيد هاشمي نژادي که افتخار مي کنم بگويم نعش پاره پاره اش را در آغوش کشيده ام. اما ... افسوس و صد افسوس که در طول انقلاب و همرکابي با اين بزرگان هيچ گاه نه نامي از حضرت عالي شنيدم و نه سعادت ديدارتان نصيبم شد. در حقيقت، اين ابهام بزرگ ذهن من و شايد همه ي مردم شهرم را مي آزارد که در آن سالهاي سرنوشت ساز انقلاب شما کجا تشريف داشتيد؟! به کدام بيت رفت و آمد داشتيد و با چه کساني نشست و برخاست مي کرديد که هيچ وقت نامي از شما در ميان نبود. اي کاش من و شما يک بار هم که شده در آن روزگار به هم برمي خورديم! در آن صورت شايد امروز اينقدر با هم بيگانه نبوديم و زبان همديگر را بهتر مي فهميديم! ... نمي دانم در اين مورد بايد براي خودم متأسف باشم يا براي شما ! ...

ـ آقاي رييس

شايد شما که امروز بر صندلي رياست سازمان تبليغات اسلامي تکيه زده ايد امثال من را نشناسيد يا دلتان نخواهد که بشناسيد. اما اگر دلتان خواست، مي توانيد از آقايان "زم" و "سيدآبادي" (رييس سابق تبليغات اسلامي خراسان) بپرسيد که اتفاقاً خيلي خوب از سوابق من آگاهند. مي دانند که من مؤسس حوزه هنري خراسان و هشت سال مديرش بودم. همان حوزه هنري که اشخاصي مثل هنرمند جانباز "حسين نوري" يا نويسنده فقيد "احمد زارعي" در آن فعاليت کردند. و البته خيلي هاي ديگر که پاتوقشان آنجا بود. "داود کيانيان"، "جواد اردکاني"، "مصطفي محدثي"، "مجيد نظافت"، "عليرضا غزوه"، "احمد عزيزي" و ... . القصه؛ من هشت سال با کمترين امکانات و حقوق هرچه در توانم بود در آن عرصه ي فرهنگي ـ هنري انجام دادم و هرگز منتظر پاداش نبودم. اما "جناب رييس"، اگر برخورد امروز شما با فيلم من پاداش آن فعاليت ها و خدمت هاست، با افتخار مي پذيرم! اما چه پاداش تلخي! و اگر جز اين است و فيلم من قرباني تسويه حساب ها و اختلاف سليقه ها و حب و بغض هاي شما با ديگران شده است شما را به پاداش تلخ روزگار و سرنوشت بشارت مي دهم که البته و صد البته خدايي هم هست . ...

ـ آقاي شهردار

شايد بهتر باشد سخنانم با شما را به دو بخش تقسيم کنم. گلايه ي فرهنگي ـ هنري ام را به "جناب آقاي دکتر قالي باف" بگويم و درددل شخصي ام را به "حاج باقر". همان حاج باقر که از سالهاي دور مي شناسمش. البته شما را نمي دانم. راستي شما هم هنوز حاج باقر را مي شناسيد؟ !

جناب آقاي دکتر قالي باف. بدون شک برگزاري بزرگداشت براي هنرمندان، ساختن مجسمه ي آنها و گرفتن عکس يادگاري با ايشان، افتتاح موزه و نمايشگاه هاي هنري، سالن هاي تئاتر و پرديس هاي سينما، و صد البته اختصاص قطعه اي از بهشت زهرا به هنرمندان، شرطِ لازم براي آرايش وجهه ي يک شهردار هنردوست و هنرمندنواز است، اما قطعاً شرطِ کافي نيست. صاف و بي پيرايه بگويم: همراهي شما با حرکات غيرقانوني و خودسرانه ي جرياني بي منطق عليه آثار هنري بسيار دور از انتظار جامعه ي هنرمندان بود. از شمايي که مي خواستيد و شايد پس از اين هم بخواهيد بر کرسي رياست جمهوري اين مملکت تکيه بزنيد و حافظ قانون باشيد. مطمئن باشيد اين تصميم غيرقانوني شما و همکارانتان به اين زودي از ذهن خانواده ي سينما زدوده نخواهد شد .

و اما حاج باقر عزيز. من و شما تجربه اي مشترک داريم. تجربه اي مشترک از دوراني شريف و رفقايي که خود مظهر شرافت اند. بزرگاني که اگر سياهه شان را بنويسم مثنوي هفتاد من کاغذ مي شود. اکتفا مي کنم به ذکر نام "بابانظر"، "بابارستمي"، "ابولفضل رفيعي"، "حسن آزادي"، "مهدي ميرزايي" و از حاضرين و ناظرين "عباس شاملو"، "سيد هاشم دُرچه اي"، "هادي سعادتي" ، "حاج ماشالله آخوندي" و "برادر اسماعيل". صادقانه معتقدم شرط انصاف اين است که به احترام آن زندگان و اين زندگان کمي بيشتر ملاحظه ي همديگر را بکنيم و حداقل پيش از محکوم کردن يکديگر فرصت کوتاهي براي دفاع بدهيم. البته اگر هنوز مراممان مرام "بابانظر" ها باشد و "حاج باقر" ها را بشناسيم ! ...

ـ آقاي انصار

به اين دليل "آقاي انصار" خطابت مي کنم که نمي دانم پُشت اين چهره اي که گاه و بيگاه بروز و ظهور مي کند دقيقاً کيست و مرامش چيست! پير است يا جوان. خام است يا پُخته. کم سواد است يا بي سواد. جبهه ديده است يا جبهه نديده. اما اين را خوب مي دانم که هرکه هستي و هرچه هستي، کوچکي و ناچيز. "من آنم که رستم بود پهلوان!" بهترين مصداق عيني توست. "دون کيشوتي" که احساس جنگاوري مي کند و به دليل همين ضعف است که هيچ گاه با هويت آشکار پيش نمي آيي. به همين دليل است که پشت ارزشهاي انقلابي و اسلامي ـ پُشت خون شهدا و ولايت و ديانت ـ پنهان مي شوي و "هل من مبارز" مي طلبي! به همين دليل است که از تريبون هاي مقدس فريادهاي گوشخراش مي کشي! آقاي انصار؛ شما در اين غائله فاتح بودي اما قهرمان نه. قهرمان در قاموس مردمان اين روزگار تعريف ديگري دارد. چه بسيارند فاتحان منفور و شکست خوردگان محبوب. کاش يک بار هم که شده جرأت مي کردي و با هويت واقعي ات به ميدان مي آمدي تا همگان بدانند چند مرده حلاجي ! ...

ـ آقاي وزير

از حق نگذريم؛ شما به عنوان عالي ترين مقام فرهنگي ـ هنري اين مرز و بوم بزرگوارانه عمل کرديد. نمي توانم از نجابت و انصاف شما در برخورد با اثر سينمايي ام چشم بپوشم. نمي توانم شجاعت شما را در ايستادن پاي اين فيلم مقابل تمام فشارها و شانتاژهاي قانون شکنان ستايش نکنم. اما دريغ و افسوس که از اين ايستادگي نتيجه اي حاصل نشد. حقيقت تلخ و انکارناپذير اين است که در شرايط فعلي نظرات و تصميمات حضرت عالي براي جامعه ي سينماي ايران بيشتر مايه ي "دلگرمي" است تا "پُشت گرمي"! با تمام اين احوال، بر خود لازم مي دانم مراتب سپاسگزاري ام از حضرت عالي و معاونت سينمايي تان و ديگر همکاران را اعلام کنم. خدا قوت !

ـ آقاي سينما

آقاي تهيه کننده، آقاي کارگردان، آقاي بازيگر، آقاي تدارکاتچي، آقاي همکار؛ آگاه باش که امروز نوبت من بود، فردا نوبت شماست! گرچه اقليتي نه چندان منسجم از شما در نکوهش و تقبيح اين قانون شکني سخن سر داديد، مصاحبه کرديد، موضع گيري کرديد، همدردي کرديد. اما بخش عظيمي از شما سکوت مرگباري داشتيد. شما که هميشه براي کوچکترين اتفاقاتِ خوب و بد اين سينما، چپ و راست بيانيه مي داديد و اعلام موضع مي کرديد، اين روزها کجا بوديد؟! سکوتتان چه توجيه و توضيحي داشت؟! به خود بياييد و باور کنيد که اين عدم اتحاد، قانون شکنان را گستاخ تر کرده و مي کند و فردا روز است که دود اين سکوت به چشم شما هم برود. ! ..

سعيد سهيلي فروردين 91

اميدوارم اين حرکت اخرين بي قانوني باشه

< type="text/java">

افتخاري ديگر براي حامد بهداد

Fri, 13 Apr 2012 17:35:00 GMT

بار ديگر حامد بهداد در صدر خبرهاي سينمايي قرار گرفت. در گزارش خبرآنلاين آمده که حامد بهداد پيشنهاد بازي در فيلم تئو آنجلوپلوس كارگردان مطرح يوناني را به دليل مغايرت نقش با شئونات جامعه ايراني رد كرده است. متن خبر بدين شرح است:

حامد بهداد در هفته‌هاي گذشته و پيش از سفر به کانادا چند روزي را در ترکيه گذرانده و براي بازي در فيلم آخر آنجلوپولوس با اين کارگردان صاحب‌نام به شکل رسمي مذاکره کرده است.، فيلم جديد آنجلوپولوس در ترکيه ساخته مي‌شود و محصول فرانسه است و قرار است بازيگران سرشناسي چون مونيکا بلوچي در آن ايفاي نقش کنند. تهيه کننده فيلم ونسان کسل همسر مونيکا بلوچي است و از حامد بهداد دعوت شده بود تا يکي از نقش‌هاي اين فيلم را بر عهده بگيرد. همانطور که ديده‌ مي‌شود او در سفر به ترکيه حتي تا پاي تست گويش به ايتاليايي در مقابل خانم بلوچي هم پيش رفت اما در نهايت براي همکاري با آنجلوپولوس به توافق نرسيد. دليل اين عدم همکاري نامتناسب بودن نقش پيشنهادي به بهداد با شئونات جامعه ايراني و پايبندي او به بازي در نقش‌هاي متعارف و قابل قبول براي ايرانيان بوده است.

حامد با اعلام نارضايتي از اعلام اين خبرگفت: قضيه آنطور كه اعلام شده نبوده. جلسه يك جلسه معمولي بوده و دوست نداشتم اين خبر جايي چاپ بشود و عكسها هم از جاي ديگري لو رفته و الآن نه ذوق زده ام نه از اعلام اين خبر راضي ام.